مت آمفتامین ماده ای مخدر شیمیایی و مصنوعی و یک محرک قدرتمند و مخرب است.

مت آمفتامین ماده ای مخدر شیمیایی و مصنوعی و یک محرک قدرتمند و مخرب است. مت آمفتامین یا شیشه، یک محرک اعتیادآور بسیار قوی با تاثیر شدید سیستم عصبی است که به نام های «کریستال»، «شیشه» و «یخ» نیز شهرت دارد و به شکل دانه های کریستالی شفاف به صورت پودر یا تکه ای به فروش می رسد...

شیشه با موادی ارزان قیمت و به سادگی در لابراتوارهای غیرقانونی و زیرزمینی به روشی فوق العاده خطرناک تولید می شود. این ماده به عنوان یک محرک قوی می تواند باعث افزایش سطح هوشیاری و فعالیت جسمانی شود و اشتها را کاهش دهد. مصرف کنندگان این ماده، پس از مصرف دچار غلیان شدید و زودگذر احساسات شده و در بعضی موارد با نوعی تجربه و کشف معنوی مواجه می شوند. شیشه را اغلب به صورت دودی با ابزاری به نام «پایپ» مصرف می کنند هرچند به صورت تزریقی نیز قابل مصرف است. از دیدگاه فیزیولوژی، این اثر شدید در نتیجه ترشح فراوان هورمون دوپامین (یک انتقال دهنده عصبی) در مناطقی از مغز که کنترل کننده احساس لذت است، به وجود می آید. در ابتدا، تاثیر شیشه با افزایش توانایی های جسمی و فکری همراه است اما برای رسیدن به این حال ظاهرا خوب، هر بار باید مقدار مصرف یا تعداد دفعات مصرف افزایش یابد. در چنین حالتی شخص مصرف کننده دچار زود رنجی، حمله های خشم، شک و تردید عصبی، افکار وهمی و توهمات شنیداری و دیداری می شود. قدرت تحمل نسبت به اثر شیشه با مصرف مداوم آن افزایش می یابد و مصرف کنندگان برای رسیدن به نتیجه مطلوب به مصرف مقدار بیشتر در دفعات بیشتر می پردازند. در بسیاری از موارد این افراد مدت ها بدون غذا و خواب به سر می برند. برخی تصور می کنند شیشه اعتیاد نمی آورد و بسیاری از مصرف کنندگان با این خیال واهی در این دام مرگبار افتاده اند. حالت و حس آرامشی که به دنبال مصرف در فرد ایجاد می شود، باعث خواهد شد شخص میل بیش از حدی برای استفاده بیشتر از این ماده پیدا کند اما پس از اتمام آثار مطلوب و به علت تخلیه شدید انرژی و با احساس خستگی مفرط، ناچار می شود به مصرف مجدد روی آورد و در چرخه ای ویران کننده می افتد که خروج از آن آسان نیست.

تخریب آغاز می شود

مقادیر بالای مصرف نه تنها می تواند به التهاب جداره داخلی قلب منجر شود، بلکه باعث تباهی روزافزون اجتماعی و شغلی می شود. علایم روان پریشی و مشکلات روحی گاهی تا ماه ها و سال ها بعد از مصرف به قوت خود باقی می مانند. نتایج تحقیقات نشان می دهد مصرف شیشه در دوران بارداری مشکلات عمده ای از قبیل زایمان زودرس، عکس العمل های غیرطبیعی در مادر و حساسیت روحی بسیار شدید به وجود می آورد. بروز نقص های مادرزادی در طفل نیز از جمله آثار سوءمصرف در دوران بارداری به شمار می رود. استفاده از دوز بالای کریستال، می تواند باعث آسیب به رگ های مغزی و در نهایت مرگ شود. خشکی دهان، افزایش سرعت تنفس، سردردهای طاقت فرسا، حالت تهوع، تعریق بیش از حد، سرگیجه، بالارفتن فشارخون، بالارفتن حرارت بدن ، تپش قلب، خشکی، سوزش و ترک لب ها، بزرگ شدن مردمک چشم، سیاهی رفتن چشم، لرزش دست ها و انگشتان از عوارض دیگر مصرف شیشه است. یک خطر بالقوه برای مصرف کنندگان، امکان مسمومیت با سرب است زیرا استات سرب به عنوان یک تجزیه گر شیمیایی در تولید غیرقانونی شیشه به کار برده می شود. متاسفانه در اینترنت نیز وب سایت هایی روش ساخت شیشه را در اختیار افراد می گذارند و در واقع آنها را به خرید و تولید سم تشویق می کنند. از جمله مواد تشکیل دهنده مت، می توان به اسید باتری و مواد لوله بازکن (مانند جوهر نمک) اشاره کرد.

دلایل انتخاب شیشه

مصرف شیشه، برای تخلیه انرژی، ترک مخدرهای طبیعی و سبک تر و به عنوان روشی برای رسیدن به آزادی شخصی، خودیابی و پذیرفته شدن در میان جمع انجام می شود. صرف نظر از موقعیت اقتصادی، تجربه مصرف در میان افراد جوانی که از لحاظ اجتماعی فعال هستند هم بسیار معمول شده است. با مصرف شیشه در مدتی اندک به طور قابل ملاحظه ای می توان لاغر شد و دلیل آن هم بی اشتهایی ناشی از مصرف است اما این کار، روشی بسیار خطرناک برای کنترل وزن است.

عدم توازن مواد شیمیایی در بدن و به هم خوردن چرخه تولید مواد شبه افیونی، باعث بروز حساسیت شدید و وابستگی روانی می شود، در نتیجه برای ایجاد احساس تعادل به مصرف بیشتر نیاز خواهد بود. پیامد این چرخه لذت، از دست دادن کنترل در مصرف و اعتیاد تمام و کمال به آن خواهد بود. معمولا کسی که به مصرف شیشه معتاد شده است، هرگز به اندازه اولین مرتبه احساس نشئگی نمی کند. با بالا رفتن میزان مقاومت بدن، برای رسیدن به احساس خوشی، میزان ماده مصرفی بالا و بالاتر می رود که مسمومیت و مرگ را در پی دارد. این اعتیاد نیز مانند هر اعتیاد دیگر با همان «بار اول» آغاز می شود و از آنجا که تحریک مصنوعی مغز اعتماد شخص را افزایش می دهد، مصرف کننده نه تنها به سادگی قادر به ترک آن نخواهد بود بلکه در صورت ترک هم، لذات زندگی عادی برایش بی معنا می شود و امکان ابتلا به افسردگی در او افزایش می یابد. اهداف او که داشتن دوست، مرتبه اجتماعی و پذیرفته شدن در میان جمع بودند، به مصرف بیشتر و بیشتر محدود می شود تا جایی که ناخودآگاه مصرف شیشه را دیگر برای ایجاد حس خوشی انجام نمی دهد، بلکه به یک ضرورت برای ادامه زندگی و گذراندن یک روز طاقت فرسای دیگر تبدیل خواهد شد. افرادی که به یک باره مصرف شیشه را قطع می کنند دچار علایم وحشتناکی نظیر افسردگی، خواب طولانی و آشفته، به هم ریختگی های روانی، کم آوردن انرژی، سراسیمگی، تیک های عصبی، اضطراب و عدم تعادل در رفتار می شوند. نوع افسردگی بعد از قطع مصرف این مخدر قابل مقایسه با دیگر مواد مخدر نیست تا جایی که توانایی انجام وظایف و کارهای روزمره فرد را مختل می کند و با تشدید روزافزون این علایم، تحمل فرد تمام می شود و با وجود نداشتن درد جسمی حاد، شیشه مصرف می کند. واقعیت این است که روش های رایج برای درمان اعتیاد به شیشه نه تنها در ایران بلکه در سایر کشورها نیز توفیق چندانی نداشته است.

به قلم دکتر فاطمه خالقی